2020 жылғы сәуір айының мерейгерлері

28  сәуір

Болотников Сергей Николаевич

Туғанына 60 жыл

 

Болотников Сергей Николаевич 1960 жылы 28 сәуірде Қостанай  облысының Рудный қаласында туылды. 1975 жылы  № 19 орта мектебінің 8 сыныбын бітірді, кейін № 149 СПТУға  грохотовщик мамандығына оқуға түсті.  1979  жылы  СПТУды аяқтағаннан кейін ССКӨБ кен байыту фабрикасына жұмысқа орналасты.

25 қараша 1979 жылы Талдықорған облысының Панфилов қаласында Сыртқы Қарулы күштерде әскери қызметін атқарды. 1980 жылы Сергейді Ауғанстанға пулеметшы етіп жіберді. 1980 жылдың 24 қыркүйегінде Кунар провинциясының  Бач ауылының маңында болған бір ұрыста ол қолынан жарақат алды, бірақ  оқ жаудыруды  тоқтатпады. Кейін ол тағы да жараланды, бұл жолы жарақаты ауыр еді. Жолдастары Сергейді машинаға алып келді, бірақ ол сол жерде  қаза тапты.

Сергей Болотников өлеңдер мен әндер жазды, олардың барлығы Рудный өлкетану мұражайына қойылған. «Здесь, в далекой стране…», «Наш батальон уходит на задание»  өлеңдері  1988  жылы «Молодая гвардия»  баспасынан шыққан «Когда поют солдаты»  әндер жинағына енген.

Сергей Николаевич Болотников қаза болған соң Қызыл жұлдыз орденімен марапатталды. ГПТУ № 149 мемориалды тақтасы қойылды. 1980 жылдың 3-қазанында Рудный қаласының мазаратына жерленді.

 

 

2020 жылғы сәуір айының мерейгерлері

25  сәуір

Сизев Владимир Иннокентьевич

Туғанына 85 жыл

 

Владимир Иннокентьевич Сизёв, ақын, қалалық және облыстық БАҚ туындылары жарияланған, аймақтық әдеби көркем журналы «Берега kz», Солтүстік Қазақстан әдебиетшілер  Ассоциациясының мүшесі, «Рудненский меридиан»  қалалық әдеби бірлестіктің жетекшісі, облыстық ақындар конкурсының  жеңімпазы,  «Серебряный Стерх» (2015г.) 9-Халықаралық әдеби конкурстың жеңімпазы,  «Кольцо судьбы» (2015 г.)  өлеңдер жинағының авторы.

Владимир Иннокентьевич  тің  өлеңдері «Кладезь», «Рудненский рабочий»  газеттерінің  әдеби  бетінде  жарияланып тұрады. Ол  көптеген ақындық  кештердің қатысушысы, оның өлеңдеріне Рудныйлық  сазгерлер әндер жазған, оларды шығармашылық топтар орындайды.

2016 жылы әдебиеттегі көпжылдық еңбегі үшін  «Әдеби еңбегі үшін» 3-дәрежелі медалімен марапатталды.

2020 жылғы сәуір айының мерейгерлері

22  сәуір

Суймеков Досмагул Еслямулы

Туғанына 85 жыл

 

Суймеков Досмагул Еслямулы – КазССР  халық ағарту ісінің үздігі, Қазақстан білім беру саласының құрметті азаматы, еңбек ардагері, Рудный қаласының құрметті азаматы. Оның еңбек жолындағы маңызды жұмыс орыны – Мендіқара педучилищесі, қазіргі Ы. Алтынсарин атындағы Рудный әлеуметтік-гуманитарлық колледжі. Бұл жерде ол 37 жыл жұмыс істеді, оның ширек ғасыры  – аталмыш оқу орынының басшылық қызметі.

Досмагул Еслямулы республикамыздың кәсіби білім беру саласына үлкен еңбек  сіңірді. Ол өзінің барлық өмірін колледжге арнады. Оның басшылығымен  студенттерге арналған  жатақхана  салынды. Колледжге ұлы ағартушы Ыбырай Алтынсариннің  атағы берілді, Рудныйдағы  оқу корпусына  көшірілгенге дейін  Меңдіқараның қазақ педучелищесі  мектеп базасында құрылған еді, революцияға дейінгі тарихы Ыбырай Алтынсариннен бастау алған орыс-қырғыз училищесі болды. Меңдіқарадан қоныс аударған   педучилище ағартушының идеяларын енгізуді  тоқтатқан жоқ.

Досмагул Еслямулы Суймеков  2017 жылы қайтыс болды.

Қоянақ әулие кесенесі

Наурызым ауданында, Шилі Шолақсай  ауылынан 18 км қашықтықта, Қарасу және Қопа  қоныстары аралығында  Қоянақ әулие кесенесі орналасқан.

Қоянақ әулие Ұзынкөл ауданында  туылып, Наурызым ауданының тумасына тұрмысқа шыққан. Оның көріпкелдік  қасиеті  өте күшті болған. Ол табиғаттың тылсым күштерін  өзіне тартып, бұлтты жылжытып, боранды  тыныштандыра алады екен. Оның жолдасының  есімі Бисары. Күйеу бала өз туыстарымен және достарымен  қызды алып кетуге  келе  жатқанда адасып кетіпті. Ен далада жолдан адасып, ашыққан  сәттерінде  алыстан  моланы  көздері шалады. Тастардың бірінде  тамақ қойылған дастархан  жайылған екен. Жолаушылар тамаққа тойып болған кезде  дастархан көз алдында ғайып болыпты. Ал ескерткіш тастың арқасында жол көрініп жатты. Осылай Қоянақ өз күйеуіне жол тауып беріпті.

Қоянақ әулие мазарына жету оңай шаруа емес. Жолдар жібермейтін сияқты. Адамдар ат басын қайда қарап бұрса да алдарынан  қазулы  шұңқырлар пайда бола береді. Тек  тәжірибелі  жүргізушілер ғана  жол тауып бара алады.

Қоянақ әулиенің  ұрпақтар оның жерленген  жеріне   белгі тас қойды, заманауи мұражай  ашты. Бұл жерге жерленген Қоянақ әулиенің денесі  жергілікті тұрғындарды  бәле-жаладан сақтап, оларға  табыс  әкеледі, ол үйде бір түнеген адам науқасынан айығып шығады. Емделгісі келетіндер бұл орынға түнеу үшін келеді. Мұндай жерлерге келгенде адам  жақсы ой ойлап, өзі мен жақындарына жақсылық тілеуі тиіс.

 

 

«Дәстүр мен мәдениет-ұлттың генетикалық коды»

№ 3 мектептің 9 – сынып оқушылары үшін № 13 кітапхана-филиалы «Рухани жаңғыру» бағдарламасын жүзеге асыру аясында, рухани – адамгершілік тәрбие беру және қазақ халқының мәдениетіне, дәстүрлеріне құрметпен қарауға тәрбиелеу, қазақ халқының халықтық музыкалық аспаптарына деген қызығушылықты дамыту мақсатында «Дәстүрлер мен мәдениет – ұлттың генетикалық коды» ұлттық дәстүрлердің тоғысуы атты ерекше іс-шара ұйымдастырды.

Кітапханашы қазақ халқының ең жарқын және қызықты салт-дәстүрлері туралы әңгімеледі. Қазақ халқының ерекше белгісі болып табылатын балаларды қонақжайлылыққа және дәстүрлі тәрбиелеуге ерекше көңіл бөлінді.

2020 жылғы наурыз айының мерейгерлері

29  наурыз

Курило Иван Кириллович

Туғанына 105 жыл

 

    Иван Кириллович Курило 1915 жылдың  29 наурызында Харьков облысының  Черкасские Тишки Липецк ауданында дүниеге келді. Рудныйда  ол өз қызметін   1955 жылы  жоспарлау бөлімінің  бастығы қызметінен бастап, 1956 жылы «Горжилстрой» ҚБ басқарды.

Иван Кириллович құрылыстың түрлі әдістерін дайындап шығарды, оның бастамасымен қаламызда көгалдандыру бөлімі ашылды.   1960 жылы «Промстрой материалы» бастығы болды, ал 1962 жылы  «Кустанайсельстрой-14» трестінің бастығы қызметін атқарды. Өз өмірінің соңы 1987 жылдың 14 қаңтарына дейін  ол қоғамдық жұмыстармен айналысты.

Иван Кириллович Курило «Ленин орденімен», «Еңбек Қызыл Ту», «Құрмет белгісі» ордендерімен, медальдармен және мақатау қағаздарымен  марапатталды, «Рудный қаласының құрметті азаматы» атағына ие болды.

 

2020 жылғы наурыз айының мерейгерлері

25  наурыз

Губин Алексей Сергеевич

Туғанына 95 жыл

 

    Алексей Сергеевич Губин 1925 жылдың  25 наурызында Қостанай облысы Затобол ауданы  Сергеевка ауылында дүниеге келді.  II-Белорусс  майданында 700-  гвардиялық артиллериялық  полкында, 322- атыс полкында  қызмет етіп,взвод командирінің көмекшісі,бөлім командирі болды. Алексей Сергеевич үш рет жараланды. Қызыл ту орденімен, «Шайқас үшін», «Кавказды  қорғағаны үшін», «1941 – 1945 жылдардағы Ұлы Отан Соғысында Германия түбіндегі  жеңісі үшін»  медалдарымен марапатталды.

2020 жылғы наурыз айының мерейгерлері

20  наурыз

Торунов Виктор Иванович

Туғанына 80 жыл

 

    Виктор Иванович Торунов – талантты суретші және  педагог. Ол Нижегородск өлкесінде шаруа отбасында дүниеге келді. Мектеп бітірген соң көркемсурет  училищесіне оқуға түсіп, кейін Ярославта  жұмыс істеді.  1960 жылы Рудныйға келіп «Строитель» Мәдениет үйіне  суретші-безендіруші болып жұмысқа орналасты.

1963 жылы қалада алғашқы  Пионерлер үйінен бейнелеу студиясын  ашты, 1979 жылы Рудныйда Виктор Иванович 18 жыл директор қызметін атқарған көркемсурет  мектебі ашылды. Ол 1996 жылы Рудный педагогикалық колледжіндегі көркем-сызу бөлімінің ашылуын қолдап, сол жерде сабақ берді.  2000 жылы Виктор Иванович Торуновтың 20 жұмысы-портреттері, пейзаждары, натюрморттары  ұсынылған алғашқы жеке көрмесі ашылды. Виктор Иванович   2013 жылы қайтыс болды.

 

 

 

 

2020 жылғы наурыз айының мерейгерлері

14  наурыз

Писарева Зоя Степановна

Туғанына 85 жыл

 

    1952 жылы  Зоя Степановна  Викторовск орта мектебін тәмамдап, Магнитогорск  мемлекеттік педагогикалық институтының  филология факультетіне оқуға түсті. 1956 жылы  институтты бітірген соң оны Александровск орта мектебіне орыс тілі мен әдебиеті пәнінің оқытушысы етіп жіберді, көп ұзамай Алеексеевск  орта мектебінің директоры болып тағайындалды.

1963 Алексеевк ауылы  Рудный қаласы әкімшілігінің қарамағына берілді. Дәл осы кезде  № 14 орта мектеп салынып жатқан еді, педагогикалық ұжым Зоя Степановнаға сыныптан тыс жұмыстарды ұйымдастырушы қызметін ұсынды, ал 1973 жылы ол мектеп директоры болып тағайындалды.Писарева Зоя Степановнаның бастамасымен № 14 мектеп карбышев бағытына бет бұрды:  Д. М. Карбышев мұражайы  ашылып, оның өмірі мен қызметі жайында  материалдар жинақталды, мектепке Д. М. Карбышев есімі берілді, оқу орынының  ауласына  Карбышев  бюсті  қойылды, кадет сыныптары пайда болды. Зейнетке шықса да орыс тілі мен әдебиетінен сабақ беруді жалғастырды, мұражай жұмысын ұйымдастыруға көмектесті.

Ұзақ жылдардағы еңбегі үшін  «РСФСР халық ағарту ісінің үздігі», «СССР ағартушылық ісінің үздігі», Еңбек Қызыл Ту ордені, «Ресей инженерлік әскеріне үш жүз он жыл» медалі, «Кеңес одағының маршалы Г. К. Жуков» медалі, Ресей қорғаныс министрінің әскери инженерінің  құрмет қағазымен,  «Жастарға әскери-патриоттық тәрбие берудегі табыстары және  «Юные карбышевцы» қозғалысын дамытқаны үшін  мақтау қағаздарымен марапатталды. 2013 жылы  Зоя Степановна Писарева дүниеден өтті.

 

 

2020 жылғы наурыз айының мерейгерлері

10  наурыз

Литвинов Алексей Степанович

Туғанына 95 жыл

 

Алексей Степанович Литвинов украинадан қоныс аударған көпбалалы отбасында дүниеге келді. Соғыс жылдарында он жеті жасында әскер қатарына алынып, қарулы атқыштар авиатехникумында қызмет етті. Алексей Степанович старшина болды,  Дальний портын азат етуде және жапон әскерлерінің ерлік күресінде Хинган арқылы  ерлік  ұшуға  қатысты. Соғыс аяқталса да ол ұзақ жылдар бойы әскерде  қызмет етті. «За отвагу» және  «За боевые заслуги»  медальдарымен марапатталды.

1951 жылы 26  жастағы старшина Литвинов Соколов геологиялық іздестіру партиясына бұрғылаушы болып жұмысқа орналасты. Оны тез арада аға жұмысшы етіп, кейін- бұрғылау шебері етіп ауыстырды. Ары қарай –  Свердловск таукен институтында  аға шеберлер курсынан өтті.

Партияға оралған соң  Литвиновты  жаңадан басталған Сарбай карьеріне суасты  бұрғысына жіберді. Бұл жерде оған кен орынының бастығы Н. Е. Галыгиннің көзі түсіп экскаваторда жұмыс істеуге шақырды. Алексей Степанович  ЭКГ-8, ЭКГ-8И  экскаваторлар  экипажын басқарды. Одан өзге үнемі кәсіподақ мүшесі, комбинат парткомына, қалалық комсомолдар комитетіне  сайланып отырды.

Сарбайда  Литвинов  28 жыл  жұмыс істеп, оның бесеуін  зейнет жасына толғаннан кейін жалғастырды.Зейнетке шықса да ол қоғамдық қызметтерді атқара отырып, ардагерлер кеңесінде жұмыс істеді.